Türk sanayisinin sorunu: iletişimsizlik

Türkiye; Özellikle 1990’lı yıllardan itibaren sanayileşme alanında önemli adımlar attı. Demir Çelik, Makine, Otomotiv, Endüstriyel Kalıp gibi sektörlerde önemli atılımlar yaptı. Bu gelişmeler yaşanırken; planlı ve sistemli bir gelişmeden ziyade, özel sektörün kendi dinamizmi ve deneme – yanılma yöntemi ön plana çıktı. Fabrikalar kurulurken çoğu zaman ulaşım imkânları göz önünde bulundurulmadı. (Bu konu oldukça ilginçtir) Ana sanayi kuruluşları uzakta olmasına rağmen yan sanayi tesisleri alakasız yerlere kuruldu. Ülkenin ihtiyacından fazlasının üretildiği ürün gamına yönelik ilave yatırımlar yapılırken, ithalata bağımlı olduğumuz ürünler için doğru düzgün çalışmalar yapılmadı. Daha da tuhaf şeyler de yaşandı. Özellikle 2000’li yılların başına kadar internet kullanımı yaygınlaşmadığı için sanayicilerin birbirinden haber yoktu. O dönemlerde dergi ve mecmualardan, gazete ilanlarından veya referans yoluyla insanlar birbirinden haberdar oluyordu. Tabi ki yeterli olmuyordu. İnternet kullanımı yaygınlaştıkça iletişim eksikliği giderilmeye başlandı. Kim nerede, ne üretiyor ise daha bilinir hale geldi. Lakin yıl 2018 olmasına rağmen tam manasıyla sorun çözülmedi.

Ülkemizdeki KOBİ ölçeğinde faaliyet gösteren firmaların belki de yüzde 40’ının henüz web sitesi yok. Dolayısıyla bölgelerinin dışına pek çıkma şansları da yok. Hem kendilerine zarar hem de bu gibi firmaların ürettiklerinden bihaber olup ithalat yoluyla ihtiyaçlarını gideren firmalara zarar bir durum… Sektörler kendi içerisinde çalıştaylar yapıyorlar zaman zaman lakin sektörler arası çalıştaylar yapılmıyor. Bu sebeple birbirlerinin hedef kitlesi konumunda olan firmalar arasında iletişim sorunu ortaya çıkıyor. Fuarlar belki de bu sorunun giderilmesinde iyi bir araç konumunda lakin o anlamda da henüz Avrupa kalitesine erişebilmiş değiliz. Büyüyen ve dünya çapında marka bilinirliği olan fuarlarımız yok. Bu konuda ülkemizin hala kat edecek çok mesafesi olduğunu düşünüyorum. Sevgiyle kalın…